Er zijn mensen die dingen zeker weten. Er zijn ook mensen die er een sport van maken niks zeker te weten. Jij kreeg ooit bijna echt ruzie toen je een zoveelste poging deed een gesprek te saboteren door de oorzaak-gevolg relatie tussen twee schijnbaar logisch op elkaar volgende gebeurtenissen te bewijfelen. Het werd net geen vechten, maar het scheelde weinig. Mensen houden er niet van als dingen niet kloppen. En jij natuurlijk ook niet. Dat zal je ook niet ontkennen, wat degene die je dat wil toeschuiven meestal niet bevalt. Mensen willen weerstand, tegenwind, tegengas. Niks geen andere wang; een gevecht. Maar zo niet jij.
Je hebt vrienden die dingen zeker weten. Sterker nog: je hebt vrienden die zo goed zijn geworden is datgene doen wat mensen die dingen zeker weten doen, dat ze het niet eens meer nodig hebben om dingen echt zeker te weten. Want als je goed oplet zie je al snel: het zeker weten zelf is niet wat de plek op de apenrots bepaalt, maar de manier waarop je het verkondigt. Het is -op de korte termijn, maar wat is de lange termijn meer dan een hele berg korte termijnen?- effectiever een idioot standpunt stellig te verdedigen dan om mompelend je twijfel uit te spreken over twee zeer zinnige alternatieven.
De meesten wisten dit al, maar jij, jij wilde het zelf ontdekken. Al bedacht je dat pas achteraf.