Dat moment waarop je iemand voor de tweede keer ziet en verrast bent hoe diegene eruit ziet, maar tegelijk denk je ook “oh ja, natúúrlijk ziet hij/zij er zo uit!”. Dat je iemands stem opnieuw hoort en je verbaasd over wat je er in je hoofd van hebt gemaakt. Eigenlijk heb je de eerste keer gewoon heel slecht opgelet. Maar je weet het nog wel. Ergens.
Het lijkt op de angst die je hebt in de periode vlak na iemands overlijden. De periode waarin je bang bent dat je diegene zal vergeten. Dat er in de foto in je hoofd een vage vlek zal blijven op de plaats van diegene zijn gezicht. Of, erger, dat die vlek zal groeien, en dat je ook stemgeluid, beweging en geur zal vergeten. Hoe iemand lacht. Uiteindelijk komen er dingen voor terug oudere flarden, maar zo voelt dat dan nog niet.
Het zijn twee heel verschillende situaties, maar ze lijken op elkaar. Op een vreemde manier.