De gekste dingen kunnen je versteld doen staan. En het zijn meestal niet de dingen die ervoor bedoeld waren, maar zomaar iets. Een losse opmerking hier, een situatie in een bushokje waar je langsfietst. Een gedachte die je te binnenschiet terwijl je half naar een reclame luistert op de radio. Een foto.
Dat zou een aanmoediging kunnen zijn voor hen die twijfelen. Als het immers alles kan zijn hoeft het zich ook niet aan te kondigen als het grote idee. Het stempel dat je drukt kan zich afspelen buiten het blikveld van de stempelaar. Zo zijn de dingen die ik mij herinner uit de vriendschappen die ik had ongetwijfeld andere dan die van de betreffende vrienden. Je onthoudt wat je uitkomt, hoe het je uitkomt. Dat is niet altijd navolgbaar.
Dit zou een aanmoediging moeten zijn voor hen die wachten tot het zich aandient, op het moment waarop ze naar voren worden geroepen, het geroezemoes stilvalt, de ogen op hen gericht zijn om de juiste redenen, met de juiste verhouding tussen verwachting en vergevingszin. Het zou een aanmoediging kunnen zijn omdat het niet zo werkt.
Maar helaas. Zo werkt dat dus ook weer niet.