By j on maart 27th, 2018 in Uncategorized with 0 Comments
Het klinkt misschien raar, maar de gedachte dat, wat ik ook bedenk om me zorgen over te maken, wat ik misschien zou moeten doen, wat écht af moet: het doet er allemaal niet meer toe. Ik zit hier, en dat al altijd zo zijn. Ze brengen me eten, er is verwarming en televisie. Er is regelmaat en duidelijkheid. Ik hoef niet ambitieus te zijn, ik hoef niet te hopen dat iemand interesse heeft in mijn eventuele (al dan niet politieke) meningen. Ik heb het recht verworven met alles te mogen stoppen, alles uit mijn handen te laten vallen. Ik hoef er alleen nog maar te zijn, totdat ook dat stopt. Jaloers?