Het is de vraag hoe om te gaan me de dingen die soms gebeuren als je jezelf zo uitput dat de meeste dingen langs je heengaan, terwijl je wacht op wat er onvermijdelijk komen gaat. Het is op die dagen dat de regen het hardst valt dat je opeens weet wat je te wachten staat. Het is een omweg richting de voordeur, want het lijkt allemaal eenvoudig, maar tegelijkertijd denk je dat je het nooit zal weten. Want dat is toch uiteindelijk waar we allemaal terecht zullen komen, denk je ook niet? Waarom nu? Waarom ik? Het zou zo ongelofelijk fijn zijn als er iemand met een beginnetje van een antwoord was. Dus ik moedig iedereen die denkt me te kunnen helpen aan dat te doen. Probeer het maar! Waarschijnlijk werkt het niet, maar wie weet. Ik heb tijd en nood, dus kom maar op.
Het staat me tegen hoezeer ik niet anders kan dan de hele tijd mezelf zien in de dingen die ik zie en denk en voel. In alle dingen die me storen ben ik het in het midden. In alle dingen die niet werken ben ik de stok in het wiel. In alle dingen die schuren ben ik het scherpe randje. Hoe mooi zou het zijn als ik kon zien in hoeverre dingen zijn zoals ze zijn door mij, of dat ze ook zo zouden zijn zónder mij? Dat daar een keer duidelijkheid over zou komen?