Is het raar om te hebben gedacht: “dat zal ze leren!”, toen er twee vliegtuigen het TWC invlogen? Sluit dat uit dat ik daarnaast, daarna, sindsdien, óók heb gedacht: “het is verschrikkelijk”?
En áls ik dat heb gedacht (en dat heb ik), betekent dat dan automatisch dat ik geweld verheerlijk, een extremist ben, een vijand van de staat?
Is het raar om soms te denken: “hij is zwart”, wanneer ik iemand zie die zwart is? En zelfs soms “heb ik mijn portemonee nog?”. “Is er daar verderop niet óók nog een zitplek?”. “Hoe zou zij eruit zien zonder truitje, in mijn bed?” Zijn dat in zichzelf slechte gedachten? En stel dat dat slechte gedachten zijn, maakt het incidenteel hebben van die gedachten mij dan ook slecht? Net zoals het af en toe hebben van goede gedachten mij niet voor altijd goed maakt? See what i did there?
Met andere woorden: het hebben van gedachten waar je zelf soms van schrikt, die je zelf bevraagt, waar je met enige schaamte op terugkijkt: dat is het probleem niet. Dat mag, dat is goed, dat deed je moeder ook, en Ghandi, en Mandela en wie-het-dan-ook-moge-zijn-wie-je-bewondert. Je mag meepraten en je mag erop staan serieus te worden genomen , onafhankelijk van of je dat overkomt (het hebben van die gedachten). Je hoeft dat niet eerst af te leren of zoiets. Eenieder die je dat wil doen geloven: wantrouw hem of haar.
Erken dat je soms dingen verkeerd doet of ziet of voelt. Niet elk gevoel, elke gedachte of inzicht is een colloboratie met het gevoelde, gedachtte of geziene. Je kan je vergissen. Dat mag. En dat verplicht je tot niets. Zelfs niet tot het niet meer maken van dezelfde vergissing.