Ik zit op de vijfde verdieping van een kantoorgebouw en kijk uit het raam. Er rijdt een auto langs en ik vraag me af hoe ik daarover moet denken. Wat betekent dat? Moet dat wel?
Uit het raam zie ik een heel klein stukje van Den Haag, een van de vele steden in Nederland. Een van de vele landen in Europa, en dan nog een van de kleinste. En Europa is dan ook nog eens een klein werelddeel, op een wereld die vooral uit water bestaat. De hoeveelheid dingen, kortom, die buiten mij gebeuren, is enorm. En de hoeveelheid dingen die er nu al in mij gebeuren, als reactie op de miniverzameling van dingen die ik kan zien en horen of waar ik weet van heb is al zó overweldigend… Hoe kan ik tot een andere conclusie komen dan dat het leven te veel is voor mij? Ik kan me er niet toe verhouden op een manier die me niet overlaadt, niet verloren laat voelen.