Via marktplaats koop ik een kamerfontein. Jij zei dat dat iets voor tokkies is. Ik deed het toch. De ene tokkie is de andere niet. Ooit deed ik mee aan een brainstorm over een slogan voor de renbaan Duindigt. mijn beste idee: “laat het paard in je los”. Nooit meer iets van gehoord. Nu dacht ik: ik laat de tokkie in me los. Voila.Eens per jaar huurt mijn familie een huisje op de Veluwe. Dat doen we al jaren. Mijn moeder (nu 70) ging er als jong meisje al naartoe op vakantie.
Voor het huisje is een soort kleine rotonde. Middenin de rotonde een wilde tuin. De bedekking van de rontonde zelf was altijd een soort bospad-ondergrond. Zacht en geruisloos en mossig. Een paar jaar geleden werd met die traditie gebroken. De rotonde is nu een grindpad, met prachtige kiezels. Ik weet weinig van stenen, maar deze vrienden lijken echt. Voor mijn amateuroog. Met afgesleten laagjes en al.
In het bakje van mijn aangeschafte kamerfontein maak ik een mooie opstelling van de steentje die ik van de bosrotonde meenam. Want zoals elk kind hoort te hebben geleerd van franse beekjes: natte kiezels zijn veel mooier dan droge. Maar wat bleek: je krijgt nooit alle kiezels bovenaan, en je krijgt nooit alle kiezels nat.