reader

Wakker worden met de restjes van een zoete droom over een vrouw met wie je de dingen deed waarvan je, toen je haar nog af en toe sprak en vooral: toen je haar onmoette, wist dat het zo zou zijn. Waarin alles precies zo goed en fijn en echt was zoals je het toen voorvoelde, met de wetenschap dat het een droom was, een echte droom, in de zin dat het niét werkelijk was en ook nooit zal worden – daaruit wakker worden moet welhaast de ruwste vorm van ontwaken zijn. Het voelt verdraaid alleen, en die zoete stukjes van hoe het had kunnen, nee moeten zijn blijven lang hangen, en maken het zure extra zuur.