reader

Als we alle onzin, zoals ‘als je iets echt wilt dan kan je het ook’, of ‘als de tijd rijp is’, of ‘de aanhouder wint’ die we onszelf – ter bescherming van onszelf, ons imago of tegen depressie, gevoel van mislukking en desinteresse – voorhouden overboord gooien, dan ontkom ik niet aan de gedachte, dat de kans dat hoe mijn leven eruit ziet lijkt op hoe ik dacht dat het eruit zou zien waarschijnlijk verwaarloosbaar klein is. De kans dat ik niet met mijn droompartner (v) op een woonboot in de zon van een kopje koffie zal genieten met een familie kleine eendjes vrolijk spetterend rond ons terras aan het water is nou eenmaal veel groter dan dat het wel gebeurt. Niet alleen omdat het vrij specifiek is (alhoewel eventueel op delen open voor onderhandelingen, als iemand toch kansen ziet), maar ook omdat dat (dat ieders droom (of gedroomde verwachting) bereikbaar is) nou eenmaal niet is hoe de wereld werkt. Als we alleen al kijken naar de hoeveelheid geld die ervoor nodig is om de gewenste toekomst van elk levend mens (ik laat de doden even buiten beschouwing, al zouden die, als je eerlijk bent, waarschijnlijk voor veel meer dan de helft tegen hun huidige zijnssituatie gestemd, wanneer ze er (vooraf!)naar gevraagd was) te verwezenlijken, dan moeten we toch constateren dat de inflatie als gevolg van de hoeveelheid bijgedrukt benodigd geld de hele droom weer in een ander daglicht zou stellen, waarmee de droom dus, als een slang die aan zijn of haar eigen staartje knaagt, alsnog onvervuld blijft? Toch?