reader

Ik had nooit gedacht dat ik een hartebreker zou kunnen zijn. Ik was dat ook nooit. Nemand die ik ken zal dat van mij gedacht hebben. Misschien mijn moeder, omdat het nou eenmaal een van de centrale dingen is die je doet als je iemands moeder bent: zijn of haar mogelijkheden overschatten. Mijn moeder denkt dat elke vrouw zich in de handjes zou mogen knijpen met mij. En, misschien, denkt ze wel eens dat dat hartezeer zou kunnen opleveren, ergens in die horde, achter het dwanghek. Maar van dat groepje mensen met een reeel beeld van mijn marktwaarde vermoed ik weinig aanhangers van de theorie dat ik een ravage achter laat, een grindpad van geboken harten. Pathetiek: ja, allicht. Don juan: neen. En desondanks: het is. Het blijkt. Ik kan het blijkbaar. Ik wil het niet, ik vecht ertegen. Maar het gebeurt. Wie had dat ooit gedacht? Behalve mijn moeder?