reader

Als je me zou zien en zou horen wat ik zou zeggen als je me zou vragen wat ik denk, en niet al van te voren zou denken dat wat ik ook maar ga zeggen toch maar is wat ik ga zeggen, dan zou je misschien niet hoeven zeggen en denken dat je me niet begrijpt en de afstand houden die je houdt.

Het probleem is dat ik niet niet kan denken dat als je me niet belt en aan me denkt, dat dat meer betekent dan dat je me niet belt en aan me denkt. Het is nogal moeilijk te geloven wat je zegt in het licht van hoe je je naar me laat zien. Wat is er voor nodig je te vergeten, je niet meer op het puntje van m’n dag te hebben, je verplaatsbaar te maken als al die andere dingen die ik zo makkelijk aan de kant zet?