Kort geleden had ik een moment met jou. Een moment van ene paar weken, een handvol ontmoetingen, waarin we elkaar proefden.
Het moment waarop je, in het pashokje, je oude afgedragen spijkerbroek weer aantrekt, je voeten in die oude bruine schoenen laat glijden. Dát moment: waarop je je realiseert hoe nieuw die nieuwe broek voelde, hoe nieuw jíj je erin voelde; hoe anders het allemaal zat, daar in dat nieuwe ding. Maar ook: het moment waarop je beseft dat die oude broek dus écht niet meer kan. Dat moment, waarop je iets probeert, proeft, weegt, jezelf bekijkt hoe je erin uit ziet, wat het doet met je kont, je buik, de lengte van je benen. Dat is maar gedeeltelijk verstand.
Wij pasten elkaar een paar weken. En in bepaald licht stond het uitstekend. Maar toch: er knelde ook iets.
Zoals de bak waar ik twee weken terug een zakje ‘klimplanten-mix’ ik zaaide: niet alles komt uit. En niet alles wat uitkomt zet ook door.
Wij pasten elkaar, en voor even leek het alsof we niet alleen onze kopjes boven de aarde uitstaken, maar alsof we ons ook naar de zon zouden kunnen keren, aan groeien toe zouden kunnen komen.
Maar toen knelde het dus. Of het paste net niet bij dat ene jasje. En die oude broek zat toch eigenlijk nog wel lekker. Ik had ons graag zien bloeien.