reader

Een prachtige quote van Einstein gevonden, toen ik op zoek was naar een andere. Ik zocht deze:

“Physical concepts are free creations of the human mind, and are not, however it may seem, uniquely determined by the external world. In our endeavor to understand reality we are somewhat like a man trying to understand the mechanism of a closed watch. He sees the face and themoving hands, even hears its ticking, but he has no way of opening the case. If he is ingenious he may form some picture of a mechanism which could be responsible for all the things he observes, but he may never be quite sure his picture is the only one which could explain his observations. He will never be able to compare his picture with the real mechanism and he cannot even imagine the possibility of the meaning of such a comparison.”

Maar vond deze:

“Life is like riding a bicycle. To keep your balance you must keep moving”

Toen ik autorijles had vond ik –en ik denk met mij velen anderen- invoegen op de snelweg het lastigste. Het lijkt die eerste paar keer zelfmoord. Mijn eerste gevoel was: ik ga stilstaan en wachten tot de weg helemaal leeg is, om dan op mijn gemak in te voegen. Levensgevaarlijk, dat begrijp ik, maar dat was mijn eerste –instinctieve- reactie. Het gevoel overviel me dat er teveel tegelijk gebeurt, teveel variabelen om rekening mee te houden, en dat het beter zou zijn de vergelijking te versimpelen, door mijn eigen snelheid constant te maken, op nul te zetten. Gewoon wat minder dingen om rekening mee te houden (de achteropkomende auto’s even buiten beschouwing gelaten).

Later blijkt dat het heel vanzelfsprekend voelt om gewoon mee te rijden op dezelfde snelheid en er rustig tussen te floepen. En nog wat later is de gedachte stil te gaan staan eentje om zachtjes in jezelf om te gniffelen en vooral niet verder te vertellen. Niet zo’n handig stukje, dit.

Wat ik probeer te zeggen: voor mij voelt snelheid niet iets wat je erbij kan hebben als je het gevoel hebt de handelingen die er verder van je verwacht worden (nog) niet onder de knie te hebben. Zoals toen in de auto en, inderdaad, toen ik leerde fietsen. Als Einstein gelijk heeft moet ik springen. Ogen dicht, tandjes op elkaar: hop! Durf ik dat? Wat zit er achter me?

Ik wil zo’n grote blauwe ‘L’ op mijn hoofd!