Het valt me soms zo zwaar om de schoonheid die er schuilt, in de moeite die je doen moet om een gewenst resultaat te bevechten, niet te ervaren als een continu op me inbeukende realiteit van de waarschijnlijkheid of zelfs onvermijdelijkheid van verlies, teleurstelling, vergeefse moeite.
Hardnekkig is mijn neiging me terneer te laten slaan door het schijnbare gebrek aan wind in mijn rug, plots en zonder aanleiding mijn kant opvallende toevalligheden, tegenspoed. Zou mijn wantrouwen er eerst zijn geweest, bij voorbaat alles verpestend, besmettend wat ik aanvat, of zou het een snel en voorbarig in stelling gebrachte reactie zijn, die misschien meer tegenhoudt dan per se noodzakelijk, maar wel degelijk een –wellicht dus ietwat overtrokken- reactie op een feitelijke gebeurtenis?
Ben ik somber of werd ik somber, kortom. Iemand?