Als ik uit het raam kijk zie ik ver beneden auto’s krioelen op het kruispunt. Stoplichten, een tankstation, een viaduct en een tramhalte. Alles erop en eraan. Soms, steeds minder vaak, rijdt er een busje langs. Er zijn veel woorden voor auto’s: bak, wagen, slee. Busje is mij het liefst. ‘wat voor een auto heb jij?’ vraagt iemand je terloops, omdat gesprekken naarmate je ouder wordt steeds vaker over auto’s, kinderen, huizen, banen en vakanties lijken te gaan. En dat je dan ‘een busje!’ kan zeggen. Dat lijkt me heerlijk. ‘Busje’ doet mij denken aan het dun metalen blikje waarin mijn oma vroeger de anijsblokjes bewaarde. En aan gestampte muisjes. Ik denk dat dat komt doordat het pak van de gestampte muisjes dezelfde kleur had als het blikje. ‘Gestampte muisjes’ moet wel een van de aandoenlijkste productnamen zijn die ik ken. Hopjesvla is ook mooi. Of poffertjes. Maar gestampte muisjes: welke sadist heeft dat bedacht? (ik snap ook wel dat het niet gaat over muisjes met een snuit en een staart, maar die dingen die je op beschuit gooit, maar toch). Anijsblokjes doen mij dan weer denken aan Wammes Waggel uit ‘Als je begrijpt wat ik bedoel’, waarin hij een uitzendbureau was begonnen (Randwammes) en hijzelf voorlopig de enige uit te zenden kracht was. Hij dronk graag anijsmelk in het café, en werd er dronken en baldadig van. En dan ben je natuurlijk al snel bij Zwelgje, het kleine draakje waar die film feitelijk om draaide. Gelukkig bleef die wijsneus Tom Poes een beetje op de achtergrond. Hoe minder ik die zie hoe beter.
Graag zou ik een busje hebben (liefst zo een zonder echte neus, een blokje op wielen), om rammelend en ratelend ritjes te maken, nergens echt naartoe. Het liefst samen met jou en een doos casettebandjes. Maar het zijn vooral gewoon auto’s die ik zie, met bestemmingen en haast. Ik ben busloos en zonder jou. Wat ik wel heb: een gebrek aan een doel. Die heb ik vast binnen.