Het genoegen een hond te hebben, of een ezel, hoop ik snel te proeven. Dieren geven mij, en ik denk velen met mij, rust. Graag zou ik naast mijn huis een grasveldje hebben. Daar zou dan mijn ezeltje kunnen staan. Tenzij het regent natuurlijk. Dan zou hij onder een afdakje kunnen staan. Daar zou dan ook wat te eten en wat te drinken voor hem kunnen staan.
Al ben ik er nog niet uit of het een hij of een zij zou moeten zijn. Misschien ben ik daar vreemd in, maar ik denk dat ik het moeilijk zou kunnen vinden een mannetjesezel zo in zijn blote mannelijkheid naast mijn huis te hebben. Het is niet dat ik me schaam, of dat ik niet weet hoe ‘de natuur’ in elkaar steekt: ik zou het een oncomfortabel gevoel vinden. De ezel zou niet beter weten, dat weet ik best. Ik denk dan ook niet dat hij het oncomfortabel zou vinden (en al zou dat zo zijn: wat zou ik er aan kunnen doen?). Nee: ik zou me bezwaard voelen degene te zijn die het als vanzelfsprekend beschouwt dat hij daar, in alle openheid, bloot en zichtbaar zou moeten staan, enkel omdat ik dat wil of vind moeten kunnen.
Dan liever een damesezel, denk ik. Tenzij damesezels lijken op damesmensen, dan zou ik er nog eens stevig over moeten nadenken. Dat zou immers betekenen dat ik, afgezien van de toch al niet onaanzienlijke mens-ezel-drempel, óók nog eens de man-vrouw-kloof zou moeten overbruggen. Ik stel me de mannelijke ezel voor als een stoere, zij het wat laconieke, dreumes. Rustig tot halverwege zijn enkels in het natte ochtendgras (wat een verschikking zou ik dat vinden!) staan grazen. De dingen een beetje bekijken, stukje lopen, wat luieren misschien. Beetje scharrelen. De vrouwtjes-ezel naar mensenmodel zou mijn afdakje vast niet afdoende vinden. Zij zou mij, zonder het als zodanig aan me kenbaar te maken, vast een ongeschikte en treurigmakende eigenaar vinden. En stilletjes uitkijken naar een betere. Dan liever de man. Die zou me snappen. Die zou begrijpen dat hij en ik elkaar moeten steunen, moeten troosten. Ezels zijn daar goed in, denk ik.
Het eigenaarschap van een ezel zou me, als het is zoals ik hoop, af en toe van dit soort gedachten kunnen verlossen. Mijn aandacht in de werkelijkheid (daar waar er modder onder je nagels komt en je sokken nat worden) nodig hebben. Uit mijn hoofd! De weide in! Ik wil een ezel worden. Of tenminste een hond.