reader

Ik liep op straat en opeens kwamen er een paar dingen bij elkaar op een nieuwe manier: een soort openbaring. Ik ging iets snappen, samengesteld uit een paar dingen die ik al wist. Ik werd er blij van en bedacht me dat ik het aan vrienden zou willen vertellen. Ik had het door! En die gedachte maakte we nog blijer. Maar toen bedacht ik me langzaam dat dat wat ik bedacht had iets was wat diezelfde vrienden al talloze keren tegen me hadden verteld. Niet in andere bewoordingen, niet omzichtig of in hints, nee: in precies die woorden. Het was er altijd al geweest. En met dat besef veranderede de door mij voorgestelde gesprekken van uitbundige de-muur-is-gevallen-festijnen in bekentenissen van mij aan hun, waarin ik vertelde dat ik niet echt naar ze luister. Tenzij ze iets zeggen wat ik al weet of snap. Iets nieuws komt er simpelweg niet in. Een kleine domper op de feestvreugde.