\u2018Soms vraag ik me af of ik wel geschikt ben om met iemand samen te zijn\u2019, zei ze. Ze keek me aan, zoals zij dat kan: haar ogen onderzoekend, haar mond in een uitdagende glimlach. En dan zoiets indringends zeggen. Eerder had ik haar eens verteld dat ik er niet van hou als mensen harde stemmen hebben, of als mensen met zachte stemmen hard praten. Dat ik haar desondanks leuk vond was een inconsequentie waar ze me af en toe aan hielp herinneren. Dat hoefde nu niet, want doodleuk dit soort gesprekken voeren in een volle trein maakte me er zeer van bewust dat ik all\u00e9\u00e9n met haar wilde zijn, het onderwerp uitdiepen, samen, weg uit de trein.<\/p>\n
Ik geloof niet zo erg in ongeschikt zijn\u2019, zei ik. \u2018Althans niet dat je ongeschikt kan zijn voor zoiets fundamenteels als partnerschap. Misschien ben je ongeschikt als discjockey of diepzeeduiker. Misschien ligt scheikunde je niet, of zal je nooit een goede hordeloopster worden, maar ongeschikt voor de liefde: ik denk niet dat dat echt bestaat. Het is op een bepaalde manier verleidelijk om dat te geloven en te verkondigen, maar wel op een weinig constructieve manier. Net zoals het wel makkelijk is om niet te hoeven stoppen met geld uitgeven zodra ik besluit ongeschikt te zijn voor sparen of verstand voor financi\u00ebn. Het bewijst niks anders dan zichzelf.\u2019<\/p>\n
Terwijl ik dat zei verstevigde ik mijn eigen muur. Zolang je woorden hebt hoef je niet te voelen, te accepteren. Ik verzamel woorden. Van logica trek ik me niets aan, want logisch klemt. Het zou mooi zijn als ik feitelijk zou doen waar ik me op voor laat staan: een leven gebouwd op moraal, ethiek en een ijzeren consequentie. Helaas is het achter het kamerscherm een chaos van jewelste. Ook ik word alleen maar gedreven door twijfel en angst en verlangen en het gevoel ongeschikt te zijn. Voor liefde en geluk, maar eigenlijk voor het leven in het algemeen.<\/p>\n
De man naast me deed alsof hij zijn krant las. Zij keek naar hem en daarna naar mij. \u2018Misschien\u2019, zei ze, en toverde snel een glimlach tevoorschijn. \u2018Maar toch. Ik weet gewoon niet of ik het kan\u2019.<\/p>\n
\u2018Je weet gewoon niet of je het wilt\u2019, onderwees ik. \u2018En dat is prima. Je hoeft het niet te willen, maar je moet niet zeggen dat je het wel wilt maar gedwarsboomd wordt door iets oncontroleerbaars\u2019. Alleen het vingertje en een aureool ontbraken nog. Ik walg van mezelf als ik dit soort dingen zeg. Maar ik walg ook van degene die walgt van degene die dit zegt, dus wat zou het? Misschien is het nog altijd beter de schijn van een ethisch leven op te houden zonder het te doen, dan het is om niet eens meer de moeite nemen de schijn op te houden. Of zou er ook in die eerlijkheid troost schuilen?<\/p>\n
\u2018Ik wil niet \u00e1lles\u2019, zei ze. \u2018Ik wil stukjes van hoe we met zijn allen denken dat het eruit moet zien. Maar niet alles. Ik ben ook gewoon graag alleen en vrij. Het voelt altijd zo snel zo benauwd. Ik wil de versie die vrijheid geeft, lucht en rust. Niet de versie waarin ik steeds na moet denken of dat wat ik doe wel mag, hem niet ongelukkig of boos of verdrietig maakt. Het voelt alsof een deel van mezelf niet mee mag als ik dat land in wil. Begrijp je?\u2019<\/p>\n
Ik knik. Ik begreep het. We reden langs station de Vink en zouden snel in Leiden zijn. De remmen piepten terwijl ik opstond. Ik denk dat ze wist dat ik haar het liefst over mijn schouder zou gooien en mee naar huis zou nemen, of tenminste een zoen zou geven voor het uitstappen, maar in plaats daarvan legde ik de toppen van mijn wijs- en ringvanger kort op haar schouder en zei zacht \u2018tot morgen\u2019, en deed een poging tot een zwoele blik en een glimlach. \u2018Tot morgen\u2019, zei ze, zonder aanstalten te maken me ook aan te raken, of de indruk te wekken daar aandrang toe te voelen.<\/p>\n
In mijn ooghoek zag ik de man die naast mij had gezeten naar ons kijken. Natuurlijk was hij weer verdiept in zijn krant toen ik naar hem keek, maar we wisten allebei dat dat niet echt zo was.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Soms vraag ik me af of ik wel geschikt ben om met iemand samen te zijn\u2019, zei ze. Ze keek me aan, zoals zij dat kan: haar ogen onderzoekend, haar mond in een uitdagende glimlach. En dan zoiets indringends zeggen. Eerder had ik haar eens verteld dat ik er niet van hou als mensen harde […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-157","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/157","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=157"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/157\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":163,"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/157\/revisions\/163"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=157"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=157"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ikvergisme.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=157"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}